Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Cur iustitia laudatur? Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur; Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Duo Reges: constructio interrete. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Sed quid sentiat, non videtis. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Manebit ergo amicitia tam diu, quam diu sequetur utilitas, et, si utilitas amicitiam constituet, tollet eadem. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti?

Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Rationis enim perfectio est virtus; Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.

Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Quis Aristidem non mortuum diligit? Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor.